Navigate / search

Trots zijn op wat er nog niet is …. leuk joh!

Vandaag was ik te gast bij de Hogeschool Arnhem Nijmegen. Op de campus in Nijmegen werd ik gastvrij opgewacht door Kiki en Ines, beide studenten CTO (Creatieve Therapie) en bezig aan hun laatste studiejaar. Vol energie ga ik doorgaans op pad wanneer ik een afspraak met studenten heb. Waarom eigenlijk? Vroeg ik mezelf vandaag af. Ik hou ervan als mensen elkaar kunnen verrassen, dit is meestal ook de eerste stimulans die ik meegeef aan studenten die met ons samenwerken binnen een innovatie opdracht: “waarmee ga jij ons verrassen?”. Met ons bedoel ik uiteraard onze klanten, in dit geval cliënten met een verstandelijke beperking. Ook van het gesprek met Kiki en Ines werd ik vandaag weer reuze enthousiast, ze hadden mijn bezoek goed voorbereid en gaven mij de indruk dat ze hun opdracht bij Philadelphia Zorg professioneel en vol energie zullen gaan uitvoeren. Ze zijn nog niet eens praktisch begonnen op de zorglocatie maar nu al ben ik trots op ze. Trots omdat studenten als Kiki en Ines kiezen voor een afstudeeropdracht bij onze doelgroep. Trots omdat ze echt iets willen toevoegen aan de zorg en ondersteuning die een organisatie als Philadelphia levert aan cliënten. Trots omdat ik in hen de nieuwe generatie zie die met hun frisse blik en hun onbevangenheid daadwerkelijk sporen kan achterlaten in de zorgsector. Hun afstudeeropdracht betekent voor hen meer dan een diploma op zak, ze willen ook echt iets kunnen betekenen voor onze cliënten en zorgprofessionals. Dat maakt het zo ontzettend leuk om studenten als Kiki en Ines te begeleiden.

Zonder dat ze zich er waarschijnlijk zelf bewust van zijn, benaderen ze je als waardevolle Productowner. Ideaal, op deze manier kan een zorgorganisatie als Philadelphia zoveel mogelijk vanuit het klantperspectief deelnemen aan een dergelijke samenwerking. Tegelijkertijd bieden we met onze ondersteuning een waardevolle begeleiding op zorginnovatie vlak voor de nieuwe generatie. Leerzaam voor beide kanten en bovenal energiegevend. Mijn werkcarrière beslaat inmiddels zo’n 18 jaar, mijn rugzak vol positieve en minder positieve ervaringen is rijkelijk gevuld en mijn leercurve staat bol van de waardevolle inzichten. Hoe fijn is het om die 18 jaar aan ontwikkeling, kennis en ervaringen te kunnen delen. Als werkvolwassene heb je door de jaren heen je eigen visie op zaken ontwikkeld, je grenzen leren ontdekken en genoeg reflectiemomenten gekend. Hoe waardevol is dat voor nieuwe generaties die aan de slag willen samen met ons. Ik begeleid met veel plezier studenten tijdens hun ontdekkingsreis in de wereld van zorginnovatie. In dat samenspel geloof ik ook sterk, onderwijs-zorg-bedrijfsleven zijn samen in staat om de wereld te veranderen. Ik moedig daarin graag aan en probeer een vliegwiel te zijn. Reuze veel voldoening geeft het om met studenten te bouwen aan oplossingen voor vraagstukken en het opbouwen van nog meer kennis over onze doelgroepen.

Bij Philadelphia werken we veel met studenten, die vanuit allerlei verschillende windrichtingen komen. Op innovatievlak werkt momenteel bijv. Tim aan zijn afstudeeropdracht aan mijn zijde, ik kan nu al uitkijken naar zijn afstudeermoment die hij hopelijk met vlag en wimpel gaat halen. In de 6 maanden dat hij bij ons stage loopt en aan zijn eindopdracht werkt, heb ik hem zichtbaar zien ontwikkelen. Dat is wat me trots maakt, een leergierige student die bij binnenkomst slechts een studiedoel had en inmiddels het verrassen van cliënten en zorgprofessionals tot een prioriteit heeft verheven. Dat zijn de jongens en meiden die je aan boord wil hebben van je innovatie project en die we wat mij betreft in de zorgsector willen verwelkomen. Jongens en meiden die de zorgsector willen helpen te vernieuwen maar tegelijk heel goed weten welke houding hen in beginsel daarbij goed past: een mix van onbevangenheid, kritische blik, leergierigheid, creativiteit en sensitiviteit. Studenten als Tim coachen geeft mijn werk een extra glans, ik kan iets voor hem betekenen en andersom evenzo. Zo komt de sector wel verder in mijn ogen, door actief samen te werken met verschillende disciplines, generaties en partners. In onze samenwerkingen met Startups en Onderwijs probeer ik die mix zoveel mogelijk te bereiken. Ook dit is vernieuwen, voor zowel onderwijs als zorg.

Zo hebben we samen met Hogeschool Arnhem Nijmegen een speciale Leerwerkplaats opgezet op één van de locaties van Philadelphia. Dit vanuit onze partner samenwerking binnen het Fieldlab Gehandicaptenzorg. Verschillende groepen van HAN-studenten wisselen elkaar af bij het werken aan een bepaalde onderzoekslijn. Op de Leerwerkplaats in Brummen hebben we gekozen voor een focus op de doelgroep EMB (cliënten met een ernstig meervoudige beperking) en het thema ‘dag-/ nachtritme’. Studenten worden uitgedaagd om onderzoek te doen én prototype ideeën te ontwikkelen ter verbetering van het dag-/ nachtritme van deze doelgroep. Zo’n doel bereik je niet in één keer, in dit geval richten studenten zich bijv. eerst op het bereiken van meer activering overdag. Nog best een uitdaging voor de doelgroep EMB (Ernstig Meervoudig Beperkt) waarbij je je moet voorstellen dat deze cliënten totaal afhankelijk zijn van hun omgeving. In geval van de Leerwerkplaats in Brummen worden studenten nog eens extra voor de leeuwen gegooid doordat ze werken aan vraagstukken voor een groep (volwassen) cliënten met een ontwikkelingsleeftijd van rond de 6 maanden. Dat is geen makkelijke opgave, echter zeker niet onmogelijk wijst de praktijk elke dag weer uit. Het vraagt wel om goede verplaatsing in en respect voor de doelgroep, het is uiteraard niet de doorsnee klant-feedback-groep als in de commerciële wereld. Deze doelgroep heeft tijd nodig om je te leren kennen, om je te vertrouwen, om je te begrijpen, te verrassen, te bereiken (lees: contact maken). Hoe fantastisch is het om te zien om elke nieuwe groep van studenten weer vol indrukken en met een grote glimlach terug komt van hun meeloop momenten op de groep. Zij zien met eigen ogen wat ze kunnen betekenen voor onze cliënten en werken vervolgens vanuit een ambitieuze drang om die betekenis tastbaar te maken.

Zo werkten er reeds twee groepen van SEGA (Serious Gaming) studenten aan game controllers voor cliënten met EMB en kinderen met moeilijk verstaanbaar gedrag. Werkten SPH studenten (Sociaal Pedagogische Hulpverlening) aan een onderzoek rondom de criteria voor Serious Gaming voor de doelgroep EMB. Waarna zij zelf de briefing mochten doen richting twee nieuwe groepen SEGA (Serious Gaming) studenten die op basis hiervan aan de slag gingen met twee prototype ideeën voor Virtual Reality en Tactiele Interactie. Kiki en Ines zullen op dit pad verder gaan, zij pakken door op het onderzoek van de SPH (Sociaal Pedagogische Hulpverlening) studenten en gaan zich in het bijzonder richten op de zintuiglijke interactie. Uiteraard klopt wederom vol verwachting mijn hart, de komende maanden worden vast en zeker weer energiek en inzichtgevend. Ik sta klaar om ook deze studenten weer te begeleiden tijdens onze gezamenlijke ontdekkingsreis. Waar het toe leidt? Dat zullen we over een aantal maanden zien en natuurlijk weer delen. Ik ben benieuwd!

Rest mij nog een hele belangrijke succesfactor te noemen in dit geheel, namelijk de fantastische support en openheid die zorgprofessionals en cliënten aan ons en de studenten bieden. Zonder hun betrokkenheid zouden de studenten niet aan dit soort opdrachten kunnen werken en zou een Leerwerkplaats als in Brummen niet kunnen bloeien en groeien. Trots ben ik dan ook op iedereen die dit soort samenwerkingen mede mogelijk maakt, de ruimte en het vertrouwen geeft. We bouwen elke dag door, stap voor stap, in ons eigen tempo en ter vervulling van onze gezamenlijke dromen. Samen trots zijn op wat er nog niet is, probeer het eens …. het voelt heerlijk!

Mocht je na het lezen van deze blog meer informatie willen hebben over de Leerwerkplaats in Brummen of werk je zelf aan een soortgelijk innovatie initiatief? Laat dan een reactie achter onder deze blog of vind mij via Twitter of Linkedin.

Leave a comment

name*

email* (not published)

website